Met de Vlieger onder zeil

Werk in uitvoering

2012-01-20T23:10:00.001+01:00

Vandaag hebben we de dunne plekken in het dek rond de wantputtingen aangepakt. En dat was wel nodig ook. Kennelijk waren er scheurtjes ontstaan in de lasnaden tussen dek en putting en was daardoor inwatering opgetreden met hardnekkige roestvorming als gevolg. Martin, medewerker van Flevojachtbouw, waar we in de loods staan, heeft de slechte plekjes er netjes uitgeslepen en er nieuwe stukjes ingelast. Joep had de mooie taak om tijdens het slijpen een doosje tegen de onderkant van het dek te duwen, zodat het slijpsel zich niet door de hele kajuit zou verspreiden, en mocht tijdens het lassen met een natte doek aan de onderkant van het dek zorgen dat de boel niet in brand zou vliegen. Pappen en nathouden dus. Gelukkig was er ook nog tijd voor een enkele foto.

Gelukkig Nieuwjaar!

2012-01-01T00:30:00.002+01:00

Dat we samen met jullie in 2012 maar weer een hoop deining mogen veroorzaken.
Voor ons zelf geldt natuurlijk dat we daarvoor nog wel eerst de Vlieger vaarklaar moeten maken. En hoewel we goed opschieten met het groot onderhoud aan ons scheepje, moet er ook nog wel een hoop gebeuren voordat ze weer vaarklaar is. Maar als de Vlieger straks weer strak in de lak het water inglijdt, dan kunnen we ook weer op zoek naar wat er achter de horizon te ontdekken valt. En daar kijken we nu al naar uit.

Strippen

2011-10-31T22:42:00.007+01:00

Het is misschien niet het eerste waar je aan denkt bij een respectabele oude dame, maar toch stonden de afgelopen weekenden voor de Vlieger in het teken van strippen. We hebben honderden boutjes en moertjes losgedraaid, beslag gedemonteerd, de zeerailing weggehaald en tot slot het teakhouten potdeksel verwijderd. Het was de eerste stap in het groot onderhoud wat voor deze winter op het programma staat. We kunnen nu overal goed bij.
Nu de Vlieger er kaal en bloot bij staat kunnen we aan de slag met de roestplekjes. Die gaan we te lijf zolang de temperatuur nog hoog genoeg is om alles wat we ontroesten te primeren. Dat lukt met de epoxyprimers die we willen gebruiken zolang de temperatuur boven 5 graden blijft. En als de temperatuur daar straks onder zakt, dan liggen er nog genoeg andere klussen. We hoeven ons de komende winter dus niet af te vragen wat we in het weekend zullen gaan doen.

Over vergevingsgezinde boten

2011-10-21T23:03:00.003+02:00

Your boat should forgive you schrijft John Harris op zijn weblog Attainable Adventure Cruising. Wij zijn het roerend met hem eens, en daarom zijn we ook zo blij met de Vlieger.
Want met een vergevingsgezinde boot gaat het tenminste niet meteen helemaal mis wanneer je een stomme fout maakt. Eigenlijk is vergevingsgezindheid een voorwaarde om een boot zeewaardig te mogen noemen. Want het overkomt je gewoon een keer: met teveel zeil op door een bui overvallen worden omdat je niet oplette of een keertje flink aan de grond lopen door een stomme vergissing. Met een vergevingsgezinde boot blijft de schade van zulke stommiteiten beperkt tot een flinke deuk in je zelfvertrouwen. En het kan helemaal geen kwaad je zelfvertrouwen af en toe eens te resetten.
Behalve vergevingsgezind moet een zeegaand jacht voor ons trouwens ook nog eens vriendelijk zijn voor haar bemanning zodat die ook in slecht weer kan slapen en een warme hap kan klaarmaken. Dat wil zeggen dat het schip een plezierig gedrag moet hebben in zeegang, zich goed door de windvaanstuurinrichting moet laten sturen en zich goed door een kleine bemanning moet laten zeilen. De Vlieger met haar s-spant, lange kiel en kottertuig voldoet aan die eisen en komt voor ons dicht bij het ideale schip.
We moeten ons dat de komende winter maak vaak realiseren als we aan het klussen zijn en ons ongetwijfeld af en toe zullen afvragen waarom we niet een gewoon modern polyester zeiljacht hebben gekocht.

Nazomeren op het Wad

2011-10-03T21:24:00.003+02:00

We hadden geen betere keuze kunnen maken toen we ergens tegen eind juli een lang weekend prikten voor een korte herfstvakantie op het Wad: we prikten het afgelopen weekend! Dus werden we vanaf donderdagochtend, toen we de trossen losgooiden, tot gisteren, toen we weer het IJsselmeer op zeilden, getrakteerd op zon, zon en nog eens zon. Alleen vandaag, terwijl we van Stavoren naar Lelystad terug zeilden, was het wat minder.
En ja, de hoeveelheid wind was voor een zeilvakantie aan de krappe kant. Het was het ware fluisterzeilen: ingespannen turen naar vlaagjes, zorgvuldig trimmen en een haast Boeddhistische oefening in geduld. Alleen vandaag stond er meer wind.
Overigens was het ondanks de zomerse temperaturen in de natuur al wel echt najaar. Er scharrelden grote groepen goudplevieren op Texel rond, de bomen waren al bruin verkleurd en de takken van de lijsterbes hingen zwaar door onder grote trossen knalrode bessen.
Voor ons was dit lange weekend een mooie afsluiting van het zeilseizoen. Want de komende weekenden gaan we de Vlieger aftuigen waarna ze de wal op gaat voor groot onderhoud. Dat is namelijk na al dat gezeil ook wel weer eens nodig.

Mooie vloot schepen op Koopmans Jubileum

2011-09-18T21:02:00.009+02:00

Onze Vlieger voelde zich wel thuis tussen haar ruim 100 zusjes aan de steiger in Lelystad Haven. We namen deel aan het Koopmans Jubileum dat ter ere van 50 jaar Koopmans Jachtontwerpers werd gevierd. En met ons dus nog veel andere zeilers met een Koopmans. Dat leverde een mooie vloot schepen op. We spendeerden het grootste gedeelte van zaterdagmiddag aan bootjes kijken en gezellig bijkletsen met oude en nieuwe vrienden en sloten vanochtend het weekend af met een mooie vlootschouw. De foto's staan in ons webalbum.

Laatste natte en onstuimige mijlen

2011-07-17T14:17:00.003+02:00

Het waren natte en onstuimige mijlen tussen Amsterdam en onze thuishaven Lelystad dankzij aanhoudende regen en een harde noordwester. Het venijn zat weer eens heel clichématig in de staart.

Zuidoost

2011-07-09T20:02:00.004+02:00

Sinds afgelopen nacht wijst de boeg van de Vlieger naar het zuidoosten: richting IJmuiden. Dat had eigenlijk al vanaf gisterenochtend gemoeten, toen we uit Eyemouth vertrokken. Maar de hardnekkige zuidoosten wind speelde ons parten. In plaats van naar het noordoosten te draaien zoals beloofd, bleef ie uit het zuidoosten waaien en konden wij niet beter dan pal zuid zeilen. Maar rond middernacht draaide de wind - zoals ook was voorzien - naar het zuidzuidwesten, konden wij overstag en de goede kant op gaan zeilen. We zaten toen op de hoogte van Newcastle.
We zijn intussen flink opgeschoten, ruim over de helft. En bovendien is de wind wat verder naar het zuidwesten geruimd, zodat we niet meer zo hoog aan de wind hoeven te zeilen. De zee vlakt wat af en op een enkele bui na, is het ook nog prachtig weer. Nog een kleine 140 mijl te gaan.

Eyemouth: tegenwind

2011-07-07T23:19:00.002+02:00

De wind zit al een paar dagen in de zuidoosthoek en dat is precies de kant die we op moeten. Bovendien waait het ook al die dagen nogal stevig. We hebben ons vertrek richting Nederlandse kust dus nog maar eventjes uitgesteld.
We hebben immers nog voldoende tijd om te wachten op wat gunstiger wind. En we zijn niet de enigen. Hier in Eyemouth ligt intussen een heel groepje zeilboten die zuidwaarts willen en wachten op goede wind. Die lijkt er het komend weekend te komen. Misschien kunnen we morgen al weg. Dat zou mooi zijn, want tegen het einde van het weekend lijkt de wind helemaal in te zakken. En dan zou het mooi zijn als we al een flink stuk hebben afgelegd. Maar het kan ook zijn dat we tot zaterdag moeten wachten. Het laag dat tot nu toe de harde zuidooster in stand houdt, gedraagt zich namelijk nogal grillig.

Al op de Noordzee wijd en koud

2011-07-04T20:11:00.003+02:00

Sinds we afgelopen vrijdag de Pentland Firth uitspoelden en Duncansby Head rondden, varen we weer op onze eigen vertrouwde Noordzee. Varen, en niet zeilen, want we worden al dagen geplaagd door een hardnekkig gebrek aan wind. Op dit moment motorsailen we tegen een niet meer dan zwakke zuidooster zuidwaarts. Ons doel is Eyemouth, waar we morgenochtend hopen te arriveren. Hoewel er nauwelijks wind staat, staat er wel een bokkige zee. Ook tegen. Onze Vlieger bokt lekker mee. Niet echt comfortabel. Het leven van een zeiler is niet altijd makkelijk ...

Shiant Islands: leestip

2011-06-25T22:44:00.004+02:00

Gisteren op weg van Loch Tarbert (Harris) naar Loch Shell (Lewis) bezochten we de Shiant eilanden, een wens die we al lang koesterden. Dat zit zo:
De Shiant eilanden werden in de jaren 30 van de vorige eeuw gekocht door de Britse auteur Nigel Nicolson. Hij had een advertentie in de krant gelezen: 'Onbewoonde eilanden te koop'. En dat leek hem kennelijk wel wat. En de 1400 pond die de eilanden moesten opbrengen vond ie ze kennelijk waard. De zoon van Nigel, Adam Nicolson, erfde de eilanden. Hij verdiepte zich niet alleen grondig in deze afgelegen eilandengroep maar schreef er ook een prachtig boek over: "Searoom", in het Nederlands vertaald onder de titel Zeezicht (uitgegeven bij Atlas).
Adam Nicolson schetst in zijn boek een prachtig beeld van het leven op de eilanden. Er staat maar 1 huisje, dat van Adam Nicolson. Verder woont er geen sterveling. Nicolson deelt zijn eiland met uitsluitend vogels, waaronder zo'n 240.000 papegaaiduikers.
In zijn boek verhaalt hij met een jongensachtig enthousiasme over het leven op de Shiants, de historie van deze eilanden, de woeste zee en de bijzonder rijke natuur. Zijn boek is wat ons betreft een echte aanrader. Als je nog niet van plan was deze eilanden ooit te bezoeken, dan komt dat vanzelf. Nicolson weet je namelijk, aldus de recensent van de Daily Telegraph, op te zadelen met heimwee naar een plek waar je nog nooit geweest bent. Waarvan akte.

Hebriden: rand van de zee

2011-06-23T22:47:00.003+02:00

Volgens de overlevering zou de naam Hebriden van het Oud Noors afstammen - de Vikingen hebben indertijd in deze contreien veel plaatsen van een naam voorzien - en 'rand van de zee' betekenen. Hoewel de theorie omstreden is, kunnen we ons wel iets voorstellen bij dat 'rand van de zee'. Want het gevoel ons hier op de Buiten Hebriden aan de rand van de wereld te bevinden is nadrukkelijk aanwezig. 'Heeft u nog brood' vroegen we een enkele dag geleden in het lokale winkeltje in Loch Maddy. 'Nee vandaag niet, maar morgen wel, vanaf 10 uur als de ferry is geweest' was het antwoord.
Loch Maddy is volgens onze pilot het bevolkingscentrum van Noord Uinst en vervult als plek waar de ferry vanaf de vaste wal aankomt een centrumfunctie voor het hele eiland. Het zijn echter centra die niet meer om het lijf te hebben dan wat verspreide huizen, een hotel, winkeltje en soms een benzinepomp. Maar het zijn ook stuk voor stuk juweeltjes, gelegen in een prachtig decor en bevolkt door bijzonder aardige mensen.
'Ik zou hier wel weken kunnen rondscharrelen', merkte Marie-José vanochtend op toen we onderweg waren naar Tarbert op Harris. Het is hier, aan de rand van de zee, dan ook erg mooi.

Sea of the Hebrides

2011-06-18T17:30:00.004+02:00

We steken in zeer licht weer de Sea of the Hebrides over naar Barra. Hoewel het er nu rustig aan toe gaat, kan het hier nogal spoken. We hebben wat dat betreft geluk. Maar ook we hebben ook geluk omdat het zeeleven zich in de vlakke zee makkelijk laat spotten. We zagen al enkele bruinvissen, zeehonden en verder weg een enkele walvisachtige. Te ver om te kunnen zeggen welke soort. Dwergvinvis lijkt de beste gok.
Het lichte weer heeft ook een nadeel en dat is dat de motor af en toe bij moet om enige voortgang te houden. Maar ja, je kunt nu eenmaal niet alles hebben ... We hopen vanavond rond tienen Castle Bay op Barra aan te lopen.

Beestenboel

2011-06-11T22:41:00.005+02:00

'We kunnen eigenlijk al wel weer naar huis' zeiden we tegen elkaar toen we gisternacht te midden van een grote groep dolfijnen de Inverness Firth invoeren. Ons noordelijke soortenlijstje was namelijk al wel weer zo'n beetje compleet. We zeilden al ruim een etmaal temidden van alken, zeekoeten en papegaaiduikers noordwaarts, werden omringd door Noordse stormvogels die als vliegende witlofstronkjes om de boot cirkelden, zagen Jagers andere zeevogels de stuipen op het lijf jagen, genoten in de Moray Firth van de spectaculaire duikvluchten van Jan-van-Genten, hoorden de schrille roep van Noordse sternen en het 'kittiwake' van Drieteenmeeuwtjes - die de Britten overigens heel terecht Kittiwake noemen. Op deze noordelijke breedtes is de Noordzee beslist geen saaie grijze plas.
Maar hoewel we dus al een aardig lijstje hebben, is het wat ons betreft nog niet compleet. We hopen straks aan de westkust nog de Zeearend te spotten, Bruinvissen te kunnen noteren, Roodkeelduikers, Otter, en wie weet eindelijk Orka's waar te nemen. We kunnen dus nog helemaal niet naar huis.

Noordwaarts

2011-06-08T10:55:00.004+02:00

We twijfelden hevig toen we onze op onze vakantiereis voorbereidden: gaan we zuidwaarts het (meestal) mooie weer tegemoet, of weer naar het noorden waar de prachtige natuur het (meestal) slechtere weer compenseert. Het is alweer het noorden geworden, we zijn op weg naar Schotland. En het is vooralsnog prachtig weer!

IJsland: Een droom verwezenlijkt

2011-03-23T21:43:00.002+01:00

Een van de landen die al heel lang op het lijstje van de bemanning van de Vlieger stond, was IJsland. Met hun stalen langkieler wagen ze zich die kant uit en trotseren ze de kou. Maar de natuur en de bizarre landschappen maken alles goed. Zo introduceert de redactie van Zeilen ons verhaal Een droom verwezenlijkt dat we schreven over ons rondje IJsland (Zeilen, april 2011).

Zo mooi was het!

2010-12-09T23:52:00.012+01:00

Bekijk het filmpje van de Vlieger zeilend langs de noordkust van IJsland. De foto's zijn trouwens ook klaar. Je kunt het (web)album hier bekijken.

Lelystad: thuishaven

2010-08-20T20:36:00.020+02:00

De zeilen zijn gestreken en de Vlieger ligt weer op haar vaste plekje in haar thuishaven. Ons rondje IJsland zit er alweer op. We kijken terug op een prachtige reis. IJsland is echt een verschrikkelijk mooi land; we hebben er een prachtige tijd gehad.
We zullen de komende weken proberen de draad van het gewone dagelijkse leven weer op te pakken maar gaan daarnaast ook aan de slag met de herinneringen aan onze reis. Zo ligt er een grote berg digitale foto's te wachten op verwerking, zijn er vragen om ons reisverhaal op papier te zetten en we zullen, misschien wel tot vervelens toe, familie, vrienden, buren en collega's trakteren op onze sterke verhalen.
De WINLINK-kaart met onze posities zal intussen steeds leger worden omdat WINLINK de positierapporten ouder dan 3 maanden wist. Wie het hele rondje IJsland nog op kaart wil bekijken kan dat via Shiptrak doen.

Noordelijke Noordzee: zeilen met weemoed

2010-08-04T19:56:00.009+02:00

Fair Isle verdwijnt langzaam maar zeker achter de horizon. We zeilen een zuidzuidoostelijke koers en het stil in de kuip. De stemming is een beetje weemoedig. Want toen we aan het eind van de ochtend North Haven op Fair Isle uitvoeren, namen we niet alleen afscheid van dit betoverend mooie eiland, maar ook van Shetland en daarmee ook van het hoge noorden.
We zullen het missen. Niet alleen de lange dagen, hoewel die alweer snel korter worden, niet alleen de ongelofelijk vriendelijke mensen, maar vooral de alomtegenwoordige natuur. We zullen voorlopig niet meer opgeschrikt worden door met veel lawaai vissende zeehonden in ons ankerbaaitje. Niet meer op onze wandelingen vergezeld worden door het zoemen van watersnippen en het miauwen van kleine jagers. Niet meer 's morgens ons hoofd uit het luik steken en een twintigtal kuifaalscholvers rond de boot zien zwemmen.
We gaan de - wat sommigen noemen - beschaafde wereld weer tegemoet. De wereld waar, zoals Ann Sinclair - die we enkele jaren geleden op Fair Isle hadden ontmoet en waar we gisteren op de koffie waren - opmerkte, je de boot op slot moet doen.

Faroe - Shetland Channel: laatste oceaanmijlen

2010-07-22T11:46:00.008+02:00

Onderweg van de Faeroer naar Shetland zeilen we door we het Faroe - Shetland Channel. Een ruim 100 km brede strook diepe oceaan die de wat ondiepere wateren rond de Faeroer van die op het Continentaal Plat scheidt. De oceaanbodem zakt hier tot ruim een kilometer onder ons weg. Het Faroe - Shetland Channel is ook het laatste stuk Noordelijke Atlantische Oceaan wat we deze zomer bezeilen. Als we Shetland voorbij zijn, dan zeilen we weer op onze eigen vertrouwde Noordzee. Het feit dat we huiswaarts aan het zeilen zijn wordt daarmee steeds onontkoombaarder. Maar voorlopig zeilen we nog door de hoge oceaandeining die de straffe noordenwind van afgelopen nacht heeft opgebouwd. Er schuimen grote bergen water onder ons door.
We zijn de laatste dagen snel zuidwaarts gezeild. Onderweg van Raufarhofn, in het noordoosten van IJsland, naar Seydisfjordur - vandaag precies twee weken geleden - passeerden we al de 66e breedtegraad waar we op dat moment al enkele weken boven hadden rondgezworven. De oversteek van Seydisfjordur naar Torshavn op de Faeroer bracht ons op de 62e breedtegraad. En we zitten nu nog maar net boven de 61e breedtegraad. Het lijkt of het met elke graad die we zuidelijker komen, ook een graad warmer wordt. Alhoewel we afgelopen nacht, met die straffe noordenwind, wel weer in vol ornaat onze wachtjes draaiden. Dat wil zeggen iso-ondergoed aan (lange onderbroek en shirt), over de lange onderbroek een dikke fleecebroek en over het isoshirtje twee dunne fleecetruien met daarover weer twee dikke fleecetruien en dat alles afgemaakt met het water- en vooral ook winddichte oliegoed. Dat alles aan dan wel weer uittrekken bij het wisselen van de wacht iedere drie uur, is een hele onderneming. Zeker op een flink slingerend schip. We kijken dan ook uit naar het moment dat de korte broeken uit de kast kunnen. Want dat dat moment er aan komt is dan wel weer een voordeel van de zuidelijke richting waarin we zeilen.

Seydisfjordur: de cirkel is rond

2010-07-16T22:41:00.003+02:00

Nadat Joep vanmiddag bij de douane is geweest om uit te klaren, zijn we helemaal klaar voor ons vertrek uit Seydisfjordur en daarmee ook uit IJsland. De cirkel is rond. We hebben IJsland bijna helemaal omzeild. Alleen de zuidkust hebben we niet over het water bezocht. Daar zijn namelijk geen beschutte havens die je zonder plaatselijke bekendheid veilig kunt aanlopen. Vandaar dat ons rondje IJsland in Seydisfjordur eindigt.
De zuidkust hebben we de afgelopen dagen wel per auto verkend. We kampeerden aan de rand van de Vatnajokull, die met een oppervlakte van bijna 7000 km2 de grootste gletsjer van Europa is. De omgeving ervan is prachtig. Je kunt er de landschapsvormende krachten van het ijs als het ware live in werking zien. Marie-Jose kreeg zomaar een veldcollege geologie van een wild om zich heen gebarende Joep bovenop de eindmorenes van een van de gletsjertongen van de Vatnajokull.
De trip naar Vatnojokull was slechts een van de vele hoogtepunten van deze reis. We zagen de afgelopen weken de sporen van vulkaanuitbarstingen van duizenden jaren geleden en van nog maar enkele jaren geleden. Namen een bad in natuurlijke hete bronnen waar de stilte slechts werd verstoord door baltsende watersnippen. Zwierven door de onmetelijke wildernis van de noordwestelijke fjorden. Genoten van de gastvrijheid van de IJslanders. Zagen grote troepen wilde zwanen, spotten harlekijneenden, ijsduikers, roodkeelduikers en de IJslandse brilduiker en moesten bukken om duikvluchtaanvallen van Noordse sterns te ontwijken. Zagen vaak dolfijnen, spuiters van walvissen aan de horizon en hadden die ene prachtige waarneming van een bultrug walvis. Het zal nog wel even duren voordat de vele, vele indrukken bezonken zijn. Daar krijgen we de komende weken, als we zuidwaarts zeilen, wel de tijd voor. Als het weer het toelaat vertrekken we morgen richting Faeroer.

Grimsey: noordelijk gevoel

2010-07-05T23:44:00.002+02:00

De Vlieger ligt afgemeerd in het piepkleine haventje van Grimsey, het meest noordelijke stukje IJsland. Het eilandje ligt op de poolcirkel. Wat dat betreft kunnen we met het noordelijk gevoel waar we last van menen te hebben (zie: bemanning m/v), ons hart ophalen. Dat doen we overigens al weken.
Neem alleen al de temperatuur. We hoorden via de reacties op ons weblog dat Nederland geteisterd wordt door hittegolven. Wij hebben vrijwel elke ochtend en avond de kachel aan! En toen we vandaag een lange wandeling over Grimsey maakten, hadden we, zoals we dat al dagen doen als we op pad gaan, elk twee truien aan, daarover een dikke jas en op ons hoofd een muts. Nee van hittegolven hebben we hier geen last.
Wat we - vergeleken met de Nederlandse zomer - aan warmte tekort komen, maken de daglicht uren meer dan goed. We hebben het al weken niet meer donker zien worden. De zon ging, tot kort geleden, niet eens onder. In plaats daarvan kleurden de bergen rond middernacht prachtig rood in het licht van de lage midzomernacht zon. En op zee zagen we hoe de zon na middernacht de noordelijke horizon net raakte en toen weer begon te klimmen. Ons dag-nacht ritme is daardoor intussen wel danig in de war geraakt.
Ondertussen genieten we enorm van dit prachtige land en de gastvrijheid van de IJslanders. Het mooiste staaltje daarvan was wel de uitnodiging van een schipper van North Sailing - die whale watching trips organiseren vanuit Husavik - om als gast mee te zeilen met hun prachtige eikenhouten kotter Haukur. Het zeilen stelde, door een hardnekkig gebrek aan wind, niet zo veel voor. Maar de prachtige waarneming van een bultrugwalvis maakte dat meer dan goed. En dat al zo snel nadat we met zoveel mooie indrukken waren teruggekomen van een tweedaagse autotrip naar de surrealistische vulkanische wereld rond Myvatn. We komen tijd tekort om al dat moois goed te verwerken. Maar dat komt wel weer goed hoor ...
We zetten de komen dagen onze reis rondom IJsland voort in oostelijke richting om Langanes te ronden, waarna de steven van onze Vlieger weer in een zuidelijke richting zal gaan wijzen.

Vestfirdir: voorjaar vieren

2010-06-23T00:21:00.002+02:00

Het kan dan wel al eind juni zijn, hier in het noorden van IJsland is het volop voorjaar. De pinksterbloemen bloeien nog uitbundig, net als de dotters. En de orchideetjes staan nog maar net in de knop. Toen we gisteren vanuit Bolungarvik via het Tungudalur omhoog klommen, waren de watersnippen in de natte graslanden achter Holskirkja nog druk aan het baltsen. Watersnippen op de versiertoer plooien hun staartveren zo dat er, als ze zich in de baltsvlucht laten dalen, een zoemend geluid ontstaat. We hoorden het doorlopend. Die snipjes hadden echt het voorjaar in de bol. Wat verder omhoog liepen we tussen velden met sneeuw.
Vandaag maakten we met de Vlieger een kleine zeilcruise door de Jokulfirdir, de meest noordelijke van de Vestfirdir (Westfjorden). En hier ligt de sneeuw nog tot op zeeniveau. En hoewel de luchttemperatuur navenant is, is het prachtig weer. We hadden daardoor een prachtig zicht op de Drangajokull gletcher. Na ons aan de gletcher vergaapt te hebben zeilden we onder klein tuig, met pittige valwinden op de kont, naar de Veideysufjordur. Daar hebben we achter de eyri, een kleine landtong, ons anker uitgegooid. Om ons heen niets anders dan sneeuwvelden, watervallen en wild grasland. Verder is het hier leeg, er zijn geen wegen, er wonen geen mensen. Door de Drangajokull is het gebied over land nauwelijks bereikbaar. Het barre klimaat wat hier bovendien heerst, zorgde er voor dat in de jaren vijftig de laatste bewoners dit deel van IJsland verlieten. De enige levende wezens om ons heen zijn de eidereenden met hun kroost. Het is immers voorjaar.

Sneafellsjokull: land van vuur en ijs

2010-06-18T00:04:00.001+02:00

Marie-Jose haar verjaardag valt samen met de nationale feestdag van IJsland. Er heerst een feestelijke stemming in Olafsvik. Maar misschien komt dat vooral doordat het prachtig weer is: er staat nauwelijks wind en de zon schijnt uitbundig. Een mooie dag om de Sneafellsjokull te beklimmen vinden we.
De Sneafellsjokull is de vulkaan waar Jules Verne de reis naar het binnenste der aarde laat beginnen. De top van de oude vulkaan gaat schuil onder een kleine ijskap. Het verhaal gaat dat de Sneafellsjokull magische krachten bezit. We kunnen ons zulke verhalen wel voorstellen, de wit gekuifde vulkaan oefent op de een of andere manier een grote aantrekkingskracht uit.
We hadden de Sneafellsjokull al gezien toen we vanuit Reykjavik deze kant op kwamen zeilen. Aan het begin van de avond tekenden zich toen eerst langzaam maar zeker de vage contouren van het Sneafellsnes schiereiland tegen de horizon af. Naar boven toe vervaagden ze in de laag hangende bewolking. Maar op een zeker moment priemde de ijskap boven de wolken uit. Een fabelachtig gezicht. Even later was alles weer in de wolken verdwenen. Maar toen we in de loop van de nacht het schiereiland rondden, de zon stond nog boven de horizon, hadden we doorlopend de gletsjer over stuurboord in beeld.
De wandeling van Olafsvik naar de gletsjer leidt eerst langs de kust van de Breidafjordur, een brede en zeer vis- en vogelrijke baai. We zagen grote groepen Noordse sterns en eidereenden. Van die laatsten wordt hier volop het dons uit de nesten verzameld. In de kliffen langs de kust nestelen Noorse stormvogels. Hun geknor hoorden we trouwens nog opmerkelijk ver van de kust. Ook daar bieden de steile kliffen kennelijk geschikte nestgelegenheid voor deze toch typische zeevogels. In de graslanden langs de kust zagen we ook nog verschillende watersnipjes. Toen we de kust eenmaal achter ons hadden gelaten en al flink waren geklommen, zagen we een regenwulp een raaf verjagen (huh? een regenwulp! een raaf!). Tja, de avifauna van IJsland is dan wel niet zo soortenrijk, maar van de soorten die je hier ziet, worden wij wel enthousiast. Het is onvoorstelbaar hoe groot en leeg dit land is. Toen we onderweg naar boven onze boterham zaten te eten, werd de stilte slechts doorbroken door de klagende roep van goudplevieren.
En een maal boven stonden we oog in oog met de Sneafellsjokull. Hier is IJsland echt het land van vuur en ijs, waar het zich zo graag mee afficheert. Tegen het gitzwarte lavagesteente, steekt het wit van de sneeuw fel af. Op onze weg naar beneden zagen we aan de overkant van de Breidafjordur de besneeuwde pieken van de Vestfirdir boven de wolken uitsteken. Dat wordt ons volgende reisdoel.

Reykjavik: wereldstad met allure

2010-06-13T22:47:00.003+02:00

Hoewel Reykjavik niet veel groter is dan een gemiddeld Nederlands provinciestadje, heeft het de allure van een heuse wereldstad. De twee winkelstraten in het centrum barsten van het leven. Er zijn leuke kroegjes, restaurants en winkeltjes. De straten worden bevolkt door zowel locals als hordes toeristen. En dat blijkt een leuke mix. We voelen ons hier wel thuis. De Vlieger ligt inmiddels al een dag of wat aan de steiger bij de zeilvereniging van Reykjavik.
Reykjavik blijkt ook een geijkte uitvalsbasis om - een gedeelte van - IJsland te bezoeken. Er worden tal van uitstapjes aangeboden, zowel met gewone bussen als met op maanlandvoertuigen lijkende 'super jeeps'. We hebben al dat aanbod maar gelaten voor wat het is en zijn op eigen houtje met een gehuurd autootje op pad gegaan om de befaamde 'Golden Circel' te verkennen. De Golden Circel is een rondrit vanuit Reykjavik langs de hete bronnen van Geysir, de Gullfoss waterval en Thingvellir. Het zijn de in elke reisgids beschreven bezienswaardigheden van deze hoek van het land, en je wordt er dan ook op elk punt nadrukkelijk aan herinnerd dat je niet de enige bezoeker aan dit mooie land bent. Als je dan echter, na je aan de spuitende Strokkur geiser vergaapt te hebben of het donderde geweld van de Gullfoss te hebben ondergaan, het parkeerterrein met bussen en souvenierwinkeltjes achter je laat, dan lijkt IJsland al weer zo goed als leeg. En het landschap onderweg is echt overweldigend.
Een echt bijzondere plek vonden wij Thingvellir. Hier zetelde niet alleen de 'Althing' - de wetgevende vergadering van de vrije boeren in IJsland, zeg maar de voorloper van het parlement - maar het is ook de plek waar de Amerikaanse en de Eurazische plaat uit elkaar drijven. Het gebied wordt doorsneden door scheuren. Je ziet bijna de plaattektoniek in werking. Fascinerend!
Intussen begint het echter ook al wel weer een beetje te kriebelen. We willen wel weer een stukje verder. Morgen trekt een venijnig stormpje langs, maar als dat voorbij is, dan willen we verder noordwaarts. We gaan op weg naar Vestfidir, het noordwestelijke fjordengebied van IJsland. We laten dan de wereldstad met al haar genoegens ver achter ons.

Vestmannaeyjar: Ruziemakende trollen

2010-06-08T00:48:00.005+02:00

Het verhaal gaat dat de Vestmannaeyjar eilanden aan de zuidkust van IJsland hun ontstaan te danken hebben aan twee ruziemakende trollen. Zij had hem op de koffie gevraagd. In plaats van dat ze een genoeglijk samenzijn hadden liep het koffiedrinken uit op onenigheid. De trollenman liep boos weg en dat vond zij zo onbeschoft dat ze hem handenvol stenen en gruis nawierp. Dat alles kwam in zee terecht en vormde de Vestmannaeyjar eilanden.
Moderne geologen houden het er echter op dat de eilanden een vulkanische oorsprong hebben. En dat lijkt een steekhoudende verklaring. We hebben vanmiddag een wandeling gemaakt door het landschap dat ontstond door de vulkaanuitbarsting in 1973 hier op Heimaey, het enige bewoonde eiland van de Vestmannaeyjar. En aan het einde van de middag hebben we de film bekeken over deze uitbarsting die bijna de helft van het stadje onder een dikke laag lava en as bedolf. Door met grote pompen duizenden liters zeewater over de gloeiende lava te spuiten, wist men te voorkomen dat de lavastroom de haveningang zou afsluiten. Bijzonder indrukwekkend!
Het IJslandse vulkanisme is hier merkbaar dichtbij. Niet alleen door de sporen van de uitbarsting uit 1973, maar ook door de sporen van de uitbarsting van de Eyjafjallajokull - die nog maar enkele weken de gemoederen wereldwijd bezig hield. De Vestmannaeyjar eilanden liggen maar een klein stukje ten zuiden van de Eyjafjallajokull en hebben een flinke laag as te verwerken gekregen, zo vertelde de havenmeester. Gedurende één dag hing er zo´n dichte aswolk over het stadje dat men niet buiten kon zijn en het bovendien pikdonker was. De huizen en straten zijn inmiddels weer schoon, maar in hoekjes en gaten ligt nog een flinke laag pikzwarte as. ´Kersvers´ aldus de havenmeester. Hij is sinds zondagavond onze gastheer.
Onze reis hier naar toe verliep bijzonder voorspoedig. We hebben ontzettend geboft met het weer waardoor een oversteek waar we toch wel tegen opzagen, erg meeviel. Donderdag 3 juni gooiden we tegen het einde van de middag los in Tvoroyri op de Faeroer, om met het goede tij zee te kiezen. De oversteek begon met weinig wind, maar al snel hadden we een fikse zuidooster achterop. Deze gaf onze Vlieger vleugels. Met het grootzeil in de bulletalie en de kluiver op de boom vlogen we richting IJsland. De oceaandeining achterop liet onze s-spant wel stevig rollen. Maar de wetenschap dat we op dit traject het meeste kans maakten op stevige westenwinden, waar we dan tegen hadden moeten opboksen, maakte dat we dat rollen graag voor lief namen. Zondag aan het einde van de middag liepen we, in inmiddels bijna volkomen windstil weer, door het smalle gaatje dat de lava had opengelaten, de veilige haven binnen. Het plan is om in de loop van deze week verder te gaan richting Reykjavik om nog meer van dit wonderschone land van trollen en vulkanen te zien.

Noord Atlantische Oceaan: Raven Flokki

2010-06-04T23:04:00.003+02:00

Toen Flokki Vilgerdarson, beter bekend als 'Raven Flokki', in de negende eeuw van de Faeroer richting IJsland vertrok, had hij drie raven bij zich. Na enkele dagen zeilen liet hij de eerste raaf los. De raaf vloog terug in de richting waarvan ze waren vertrokken. Flokki wist toen dat hij nog niet halverwege was. Toen hij wat later de tweede raaf losliet, cirkelde deze enkele malen rond de boot en lande toen weer aan dek. Dat was het teken dat ze halverwege waren. Toen Flokki uiteindelijk de derde raaf losliet, vloog deze voor het schip uit richting IJsland. Hij wist toen dat ze over de helft waren en wist ook welke koers hij moest aanhouden om in IJsland uit te komen.
Wij hebben het onderweg van de Faeroer naar IJsland een stuk makkelijker met de navigatie. De GPS vertelt doorlopend waar we ons bevinden. En anders helpen kompas en log, samen met een grote stapel zeekaarten, ons wel onze weg te vinden. We hebben dan ook geen raven meegenomen toen we van de Faeroer vertrokken.
Aan het verhaal over Flokki Vilgerdarson en zijn raven kleeft ongetwijfeld de nodige legendevorming. Feit is wel dat de Vikingers hun navigatie onder andere baseerden op het voorkomen en het gedrag van zeevogels. En dat kunnen wij ons goed voorstellen. Want kunnen aan de vogels zien dat we land naderen: hun aantallen en de soortenrijkdom nemen dan snel toe. Zo zagen we, toen we enkele dagen geleden de Faeroer naderden, vanaf ongeveer 50 zeemijlen uit de kust enorme hoeveelheden Noorse Stormvogels. Ze voerden, laag over de golven zwenkend, een prachtig ballet op.
De zee om ons heen is nu echter leeg op een enkele Noorse stormvogel en Jan-van-Gent na. Als we straks echter de Vestmannayaer eilanden naderen dan zullen hun aantallen wel weer toenemen en dan zullen we ook wel weer andere soorten zien. Zo ver is het echter nog niet. Onze raaf zou op dit punt nog terug gevlogen zijn.

Kirkwall: A sentimental journey

2010-05-29T13:06:00.004+02:00

De Orkney eilanden verschijnen als walvissen aan de horizon als we in de loop van vrijdagmiddag de Stronsay Sound naderen. Het is leuk de Orkney's weer aan te lopen. We hebben mooie herinneringen aan ons eerste bezoek aan deze eilandengroep. Dat was ruim tien jaar geleden en nog met ons Waarscheepje. Het was tijdens die reis dat we hevig verslingerd raakten aan het noorden (zie het verhaal over die reis dat we in 'Zeilen' schreven onder 'Zeilverhalen').
De reis die we nu achter de rug hebben verliep niet erg vlot. We werden geplaagd door een hardnekkig gebrek aan wind en het beetje wind dat we hadden blies bovendien ook nog vaak uit de richting waar we heen wilden. We hebben dan ook aanzienlijk meer mijlen gemaakt dan wanneer we een rechtstreekse koers hadden kunnen varen. Al met al hebben een goede 540 mijl op het log staan en die hebben we in bijna 4,5 etmaal afgelegd. Niet bepaald recordtijden.
Het buiige weer aan het einde van de oversteek maakte dat we voor de weinig mijlen die we zeilend konden afleggen ook nog behoorlijk druk zijn geweest met zeilwisselingen. Maar dat gaf wel wat afleiding en beweging!. En dat laatste hielp goed tegen de kou, want de Noordzee is nog erg fris zo vroeg in het seizoen. Kunnen we vast wennen.

Trossen (bijna) los!

2010-05-21T14:03:00.006+02:00

Het is bijna zover dat we de trossen los kunnen gooien. Een moment waar we de afgelopen dagen steeds intensiever naar toe hebben geleefd. De vraag dringt zich dan ook op wanneer een reis nu eigenlijk begint. Is dat het moment waarop we losgooien in onze thuishaven? Of het moment waarop we de pieren van IJmuiden achter ons laten? Of begint zo'n reis eigenlijk al veel eerder en vindt er een geleidelijke overgang plaats ergens tussen het moment waarop de eerste plannen opborrelen en het moment waarop de Nederlandse kust langzaam maar zeker achter de horizon verdwijnt?
Hoe dan ook, de afgelopen weken zijn we met een snel toenemende intensiteit bezig geweest met vertrekken. De laatste klussen aan de boot, het werk afronden en afscheid nemen van familie, vrienden en collega's. Marie-José haar collega's maakten daar nog een heel gebeuren van en illustreerden het proces dat we de afgelopen dagen hebben doorgemaakt in een treffende cartoon.
We laten de vraag wanneer de reis nu echt begint maar even liggen. Wie wil weten wanneer we de thuishaven hebben verlaten, of de pieren van IJmuiden zijn gepasseerd, kan ons volgen via de positierapporten die we regelmatig proberen te versturen. Je vindt de link hiernaast in de rechter kolom (Position report for PD9PFB ...).

Plannen voor de zomer

2010-04-12T22:29:00.014+02:00

We zijn druk bezig met de voorbereidingen voor onze zomerreis. Dat wordt een bijzondere. We zijn namelijk van plan om naar IJsland te zeilen; een plan met een groot afbreukrisico. Niet zozeer omdat IJsland een verre bestemming is, dat valt best mee, maar vooral omdat de weg er naar toe door een lastig zeegebied voert. De noordelijke Atlantische oceaan heeft een ruige reputatie. En de laatste weken blijkt IJsland zelf ook nog eens een explosieve bestemming. Uiteraard houden we de ontwikkelingen rond de uitbarsting van de Eyjafjallajökull scherp in de gaten.
We hebben IJsland al lang op ons verlanglijstje staan. Het is nu eenmaal een prachtig land. We hopen een flinke tocht langs de IJslandse kust te kunnen maken en veel tijd te nemen om ook het binnenland te verkennen.
Intussen zijn we echter nog hard aan het werk. De boot moet piekfijn in orde, we proberen de stapel zeekaarten en pilots compleet te maken, moeten nadenken over de bevoorrading van de boot etc... Uiteindelijk zullen we echter alle puntjes van de kluslijst hebben kunnen afstrepen - ofwel omdat ze gedaan zijn, ofwel omdat we ze als toch niet zo heel belangrijk hebben afgevoerd - en kunnen we op weg naar het hoge noorden. We zullen jullie op de hoogte houden!

Hardangerfjord: Amfibien

2009-08-01T13:15:00.010+02:00

We hebben even gedubd over de titel van dit berichtje. Want we bedoelen niet het meervoud van amfibie, maar een werkwoord: het je gedragen als amfibie. Want dat is wat we de afgelopen week hebben gedaan. We hebben de Hardangerfjord verkend als amfibie: zowel via het water als via het land. We hebben kleine stukjes gevaren - waarbij we door een hardnekkig gebrek aan wind weinig hebben kunnen zeilen - en fikse wandelingen en klimmen gemaakt. Zo beklommen we vanuit Jordal de Vikanuten. Een klim vanaf zeeniveau naar ruim boven de 1000 meter. Er lag nog sneeuw daarboven. Nog hoger klommen we naar de Folgafonna gletscher (ruim 1600 meter), maar dat was grotendeels per bus. De Folgafonna is de op 3 na grootste gletscher van het Europese vasteland. Een indrukwekkende plek.
Dat gedrag als amfibie bevalt ons over het algemeen wel. Hier in Noorwegen kreeg het echter nog een extra lading en die beviel minder. Want ook als we op het land waren, stonden we toch vaak midden in het water. Het heeft hier namelijk ongelofelijk geregend.
Vanochtend verlaten we echter in de zon de Hardanger fjord. Het gebrek aan wind maakt het wederom niet mogelijk om te zeilen. Maar we kunnen zo wel mooi onze doorweekte wandelschoenen drogen. We gaan weer richting kust. Daar willen we nog enkele kleine eilandjes bekijken voordat we ons weer op de reis terug naar Nederland gaan voorbereiden.

Bergen: Oude Hanze relaties

2009-07-22T21:49:00.001+02:00

We hebben de Vlieger afgemeerd aan de Bryggen (kade) in Bergen. Dit is de handelskade waar in de Hanzetijd de Nederlandse schepen afmeerden. Een mooie historische plek dus om een Nederlands zeiljacht af te meren. We zijn hier nu overigens het enige Nederlandse schip, en één van de weinige buitenlandse jachten. De meeste boten hier aan de kade zijn Noorse motorjachten.
Bryggen is een van de plekken in Bergen die je op alle ansichtkaarten terug ziet. De mooie houten gebouwen - voormalige pakhuizen, nu restaurants en winkeltjes - bieden dan ook een fraaie aanblik. Dit gedeelte van de oude stad van Bergen staat bovendien op de Werelderfgoedlijst van Unesco (net als sinds kort onze Wadden).
We hebben vanaf Stavanger een mooie tocht gemaakt door de Sjeargard, de binnendoor route door de fjorden. We zijn ook de wal op gegaan om de beroemde Prejkstolen aan de Lysefjord te beklimmen. Onderweg hebben we genoten van stille ankerplekjes waar alleen de roep van raven de stilte verbrak. We moeten dan ook nogal wennen aan de stadse drukte in Bergen. We nemen even de tijd om de stad te bekijken en onderwijl het grootzeil goed te laten repareren, en duiken dan weer de wereld van de fjorden in.

Texel: weather window

2009-07-10T21:35:00.005+02:00

Het lijkt zo langzamerhand wel of we er patent op hebben: onze vakantiezeiltocht begint met een week wachten op een beetje behoorlijk weer om aan de oversteek naar onze bestemming te beginnen. Zo ook dit jaar. Afgelopen zondag - toen we in de loop van de middag de trossen in Lelystad losgooiden - kwam er ook een einde aan het mooie warme zomerweer. De depressie die de weeromslag in gang zette, bleef vervolgens hardnekkig hangen boven Scandinavië en hield de hele week aan zijn westflank een noord tot noordwestelijke wind van 7-8 Bft in stand. En dat vinden wij toch wel erg veel wind om aan een lange oversteek te beginnen. We wachten dus al dagen op een geschikt weather window: goede weersomstandigheden die lang genoeg aanhouden om naar Noorwegen te zeilen. We rekenen daarvoor op ongeveer 3 etmalen.
Zo'n weather window lijkt er nu aan te komen. Afgelopen nacht is het laag naar het zuiden afgezakt, heeft het hier aan de Waddenkust nog flink laten stormen, en trekt vervolgens oostwaarts over Denemarken weg. Vanaf morgen wordt het beter, neemt de wind af en draait daarbij bovendien naar een wat meer comfortable richting. En ook de vooruitzichten voor de komende dagen zien er goed uit. Lang genoeg in ieder geval om de Noorse kust te bereiken. We mikken er dan ook op morgen los te gooien.

Een vleugje Hebriden

2008-07-31T22:59:00.002+02:00

We hadden er eigenlijk al niet meer op gerekend. Maar we hebben toch nog een glimp Hebriden gezien. Een eerste indruk als het ware. En die eerste indruk smaakt beslist naar meer.
Afgelopen zondag konden we al vroeg door Neptunes staircase naar beneden schutten. Neptunes staircase is een sluizentrap die uit 8 sluizen bestaat. Die sluzien zijn een soort traptreden, waarlangs je weer naar zeeniveau afdaalt. De doorschuttijd is zo'n anderhalf uur. Dus als je pech hebt, dan ben je zo een hele tijd aan het wachten. Maar wij hadden dus geluk. We konden zelfs nog net voor lunchtijd door de zeesluis bij Corpach.
Rond enen voeren we het Loch Linnhe op. Weer zout water onder de boot. Jammer genoeg nog wel motorend, want het was blad en bladstil. Maar wat een mooie wereld. Hoge ruige bergkammen omzomen links en rechts het water. Er zijn talloze en idyllische ankerbaaitjes. Echt een gebied om uitgebreid uit te kammen. We zijn meteen door naar Mull gevaren.
Onderweg, in de Mull Sound, hadden we al een prachtige waarneming van een zeearend, die hoog op een klif zat. Zo mooi dat Marie-Jose de taco's liet aanbranden. Maar dat was het waard! Ook zagen we links en rechts bruinvissen voorbij hobbelen. Rond half tien knoopten we de Vlieger vast aan een mooring in de haven van Tobermory op Mull. We hebben vanuit die mooring een paar dagen de tijd genomen om Mull als landtoerist te bekijken.
Inmiddels zijn we alweer aan de terugweg begonnen. Via nog een mooie baai in Loch Linnhe - toen we 's avonds nog met een borreltje in de kuip zaten, zwommen er luid puffende bruinvissen rond de boot - zijn we vandaag terug naar Corpach gevaren en weer het kanaal opgegaan. Huiswaarts. Maar we komen hier zeker spoedig terug!

Hoog(s)te punt: Loch Oich

2008-07-25T22:27:00.003+02:00

We zijn niet het soort zeilers dat records wil scoren. Maar toen we in 2005 in de Balta Sound (Unst, Shetland eilanden) lagen geankerd, hoorden we doorlopend dat het kerkje, het postkantoor of het hotel, het meest noordelijke kerkje, postkantoor of hotel van Groot Britannie was. Wij realiseerden ons toen dat Balta Sound ook onze meest noordelijke bestemming ooit was (60 graden NBr). Een jaar later braken we dat record door naar de Faeroer te zeilen (62 graden NBr). Het andere uiterste - dat wil zeggen ons meest zuidelijke punt - bereikten we toen we in 2004 naar de Azoren zeilden (38 graden NBr). Dat was meteen ook ons meest westelijke punt (30 graden WL).
Maar nu, niet eens zo ver van huis als toen we naar de Faeroer of de Azoren zeilden, hebben we ons hoogste punt bereikt. En dat is opmerkelijk. Want een zeegaand zeiljacht bevindt zich nu eenmaal meestal op zeeniveau. Wij liggen nu echter op een niveau van ruim 30 meter daarboven. Een echt hoogtepunt!
Dit hoogtepunt hebben we bereikt door maar liefst 14 sluizen te passeren. Vanaf hier, we liggen in Laggan aan het einde van Loch Oich, gaan we weer dalen naar zeeniveau. Daarvoor zullen we nog eens zo'n zelfde aantal sluizen moeten passeren.
We varen door het Caledonian Canal, dat dwars door de Schotse Highlands voert. Het kanaal verbindt 3 grote lochs met elkaar: Loch Lochie, Loch Ness en Loch Oich dus. Deze lochs liggen in elkaars verlengde in de Great Glen, een grote geologische breuk dwars door Schotland. Het kanaal loopt door de Glen.
Het kanaal werd in het begin van de negentiende eeuw gegraven. Het bood de scheepvaart een mogelijkheid om van de Schotse west- naar oostkust te varen zonder de gevaarlijke noordelijke omweg via de Pentland Firth te hoeven nemen.
Het kanaal heeft nu geen functie meer voor de commerciele scheepvaart. Daarvoor is het veel te klein. Het zijn nu vooral jachten die het kanaal gebruiken. Het is een uitgelezen kans om dwars door de Highlands te varen. En dat is leuk! We kijken onze ogen uit en nemen de tijd. Haasten heeft ook niet zo veel zin. De vele sluisjes moeten immers allemaal gepasseerd worden en maken dat onthaasten vanzelf gaat.

Edinburg: sense of Scotland

2008-07-18T23:40:00.002+02:00

Het miezert als we op donderdagochtend de Firth of Forth binnenvaren. En het is blak. De lage bewolking hangt zwaar boven de groene heuvels die de Firth of Forth omzomen. Niet echt mooi weer. Maar daar kom je ook niet voor als je Schotland als bestemming kiest. In plaats van zonliefhebber moet je hier natuurliefhebber zijn.
En wat dat betreft komen we niets tekort. We zien al sinds het eerste licht vanochtend papagaaiduikers. Jan-van-Genten vliegen statig in formatie voorbij. En links en rechts dobberen zeekoeten met jongen op het water. En dan, om het plaatje helemaal compleet te maken, spotten we een dwergvinvis die rustig voorbijploegt.
De ingang van de Firth of Forth wordt gemarkeerd door de imposante Bass Rock. Deze basalten rots staat als een soort grote suikertaart in het wijde water van de Firth. De zwarte basalt contrasteert hevig met het vele wit van de Jan-van-Genten en de stront die ze hebben geproduceerd. Wat dat betreft is Bass Rock een mooi landmark. Zelfs in potdichte mist, zonder radar, GPS of andere moderne navigatie-apparatuur, moet de dolende zeiler deze rots kunnen vinden. Simpelweg op de geur: Bass Rock stinkt een uur in de wind!
Het indrukwekkende natuurschoon wordt wat verder in de Firth aangevuld met een bijzonder staaltje van menselijk kunnen: de Forth railroad bridge. Een imposant stukje staalconstructie dat aan het einde van negentiende eeuw werd gebouwd om de 1,6 km brede Forth te overbruggen.
En vlak achter de brug ligt de haven van Port Edgar, waar we de Vlieger hebben afgemeerd. Er zit een diepe depressie aan te komen, die veel wind met zich meebrengt. Een mooie gelegenheid om Edinburg na 12 jaar weer eens te bezoeken. Als de depressie is overgeraasd, gaan we verder noordwaarts. Dat zal waarschijnlijk maandag zijn.

Zeilen naar de Faeroer

2007-01-14T21:54:00.003+01:00

'It is quite likely that landfall will be made in poor visibility and bad weather', zo waarschuwt de pilot over de navigatie naar de Faeroer. De reputatie van deze eilandengroep in de noordelijke Atlantische oceaan is geen beste. We besloten er toch naar toe te zeilen en ontdekten een bijzonder indrukwekkende wereld. Maar ook een onherbergzame.
De eilanden rijzen als bizar gevormde, groene puisten bijna loodrecht uit de oceaan omhoog. Daartussen smalle fjorden, waar het getij vervaarlijk doorheen kolkt. Ongenaakbaar, dat is het het woord dat opkomt als je de eilanden ziet. Het is een leeg land. Hier en daar ligt een dorpje op een wat vlakker stuk aan een fjord. Direct daarachter gaat het loodrecht omhoog, het binnenland in, dat onvoorstelbaar leeg is.
Het landschap verandert doorlopend van kleur. Als de zon door het wolkendek breekt, hullen de eilanden zich in een fel, bijna lichtgevend, groen. Maar als de wolken laag over de bergtoppen kolken, verandert dat in een donker, zwaarmoedig groen - gereformeerd als de Faringers zelf. In zijn Noord van de Zee schrijft zeilreisboekenschrijver Eerde Beulakker: Op de Faeroer regent het niet. Het sproeit er. Tweehonderdtachtig dagen van het jaar strijken gordijnen waterdruppels onder een regenboog tussen de machtige bergen door over het oceaanoppervlak. In volkomen stilte, soms een schreeuw van een meeuw. Die stilte is er overigens niet altijd, want het kan er ook behoorlijk stormen, zo hebben we gemerkt.
De Faeroer bestaan uit 18 eilanden. Ze maken deel uit van Denemarken, maar kennen een grote mate van onafhankelijkheid. De eilandengroep verschijnt onder nogal verschillende namen op kaarten. De Engelstalige pilot heeft het over de Faroe islands, in Nederlandse atlassen heet het Faeroer eilanden. Maar de enige juiste schrijfwijze is natuurlijk die van de Faringers zelf: Føroyar.

Zie het fotoalbum (Picasa, opent in nieuw venster).

Zeilen naar de Azoren

2007-01-14T21:48:00.011+01:00

In de zomer van 2004 kregen we de kans naar de Azoren te zeilen. Het werd de langste zeiltocht die we tot dan toe maakten. We waren 11 dagen non-stop onder zeil om de bijna 1200 zeemijlen tussen Falmouth en de Azoren archipel te overbruggen. Soms prachtig zeilen, soms een ware worsteling. Het was onze eerste kennismaking met de oceaan.
Na die lange oversteek verbleven we een maand in de prachtige archipel van de Azoren, waarbij we de tijd verdeelden tussen zeilen en landvertier. We zeilden van eiland naar eiland. Zagen de zwavelbronnen op Sao Miguel, bezochten het prachtige Angra da Heroismo op Terceira, zeilden naar Graciosa, wandelden over Sao Jorge, zaten in het roemruchte café Peter Sport aan de haven van Horta op Faial en zwierven over de flanken van de indrukwekkende Pico.
Over deze bijzondere reis schreven we voor Zeilen het verhaal Proeven aan de oceaan.
De weblogberichtjes en de vele foto's van onze reis naar de Azoren voegden we bovendien samen tot een uitgebreid scheepsjournaal.

Achter de mist liggen de Orkney's

2007-01-13T22:09:00.005+01:00

Het was nog met ons Waarschip Halftonner "Razende Bol" dat we voor het eerst naar de Orkney eilanden zeilden. En het was tijdens die reis dat het helemaal mis met ons ging. We raakten hevig verliefd op het noorden. We schreven over onze reis in Zeilen het verhaal Achter de mist liggen de Orkneys.